فرشته ی آبی

تولدم مبارک

bluefairy — Wed, 25 Mar 2009 16:26:18 GMT

راستش فکر کردم که اگه آدم تو روز تولدش آپ نکنه یعنی دیگه خیلییییییییی ......

ولی بعد دیدم درسته که من خیلییییی ....... ولی دیگه نه اونقد خیلییییییییییی........

خلاصه تصمیم گرفتم آپ کنم

حداقل به خاطر این یکی دو سال مزخرفی که گذروندم !!! که چه سخت گذشت و به امید ( یا به قول یکی از مولکولهای پیکره ی بشریت در زمین ، یقین داشتن ) ثانیه های عالی آینده

خدایا خواهش می کنم دستامو بگیر

ژ.ن.۱. ممنون از لطف همه ی دوستای گلم که تبریک گفتن دوستون دارم .

پ.ن.۲. فک کنید آدم توی روز تولدش دپسرده باشه ، از صبح تا شبم دورو برش واسه رفتن به جشن حاضر بشن ، عید باشه و رفت و آمد باشه و صدای سشوار و صدای موکن و صدای جاروبرقی و .... حالم گرفته اساسی ولی سعی می کنم به دنیا لبخندی بس زیبا بزنم شما هم سعی کنید حتما می شه .

bluefairy — Tue, 25 Nov 2008 20:36:11 GMT

این که نیستم یعنی هستم !!!!!

خوزستان !! بارون !! تابستون !!

bluefairy — Thu, 11 Sep 2008 23:05:29 GMT

با یک روز تاخیر اون هم تقصیر من نبود تقصیر برقا بود که فقط گاهی می اومد!!!!!!!!!!!!!!!

الان که دارم این مطلب رو می نویسم هِی دستم خاکی میشه هِی پاکش می کنم بگو خوب اول کیبوردو تمیز کن بعد شروع کن به نوشتن !
جای دوستان ِ غیر خوزستانی خالی بود دیشب ، اینجا قیامت شد تماااااااااااااام . هیچ کارمون هم نداشتن :ی

این همه از اول ترسیدیم ، آدم خوبی بودیماااااااااا . حالا اگه اونجا هم قیامت شد نترسید شما ، رد می شه میره :ی

دیشب ساعت 8 ، 9 شب آسمون اصلا پیدا نبود، یعنی در اصل اون پیدا بود ولی تاریکی و خاک نمی ذاشت ببینیش ! بیرون از خونه بیش از نیم متر جلوترت رو نمی دیدی !! تمام تغییرات آب و هوا در عرض چند دقیقه اتفاق افتاد !! بعد از چند دقیقه بارون اومد ! اونهم چه بارونی !!!!!!!!!! همـــــــــــــــــــــــــه شاخ در آوردیم !! خلاصه بارون اومد و برق رو با خودش برد ! ما هم ندیده :ی بلند شدیم رفتیم تا نصفه شب توی حیاط نشستیم :ی حالا فک کن باد می اومد بیا و ببین :ی هوا خنک شده بود خوشحال بودیم دیگه :ی ولی تا صبح برق نداشتیم خوابمون نابود شد و از گرما حالمون گرفته شد L این قضیه ی دیشب ما بود !
پ.ن.1. متاسفانه کشته و زخمی هم داشته که من تازه فهمیدم :)

پ.ن.2. این علامت های تعجب زیاد از ضعف انشای من نیست از تعجب زیاد دیشبمونه :ی

پ.ن.3. از تمام هم وطنان ، دوستان ، آشنایان ، اقوام و و و که هم در مورد زلزله ی چن وقت پیش و هم در مورد طوفان دیشب با ما هم دردی کردند و یک لحظه تماس ها و اس ام اس ها شون قطع نمی شد کمال تشکر رو دارم واقعا من به همین احساسات شما دلگرمم

پ.ن.4.عکس ها گرفته بودم توووووووپ که نمی دونم چرا نمی آد توی pc!!

به هم ریختن پارک محله ای

bluefairy — Mon, 28 Jul 2008 23:18:18 GMT

چن روز با دوستم می رفتیم یه پارکی نزدیک خونمون ، کلا اکوسیستمشو بهم ریخته بودیم

این پارکه یه پارک محله ای ِ که خیلی هم بزرگ نیست ، جدا از اون قسمتهاش که اصولا جز لاینفک پارک هاست و بشاط ( اِ وااااااااااااا نه به خدا معتاد نشدم اشتباه تایپی بود ) قلیون ودود و دم به راهه و اراذل و اوباش هم حضور عزیزشون رو به هم می رسونن قسمت های دیگش خیلی خوب بود و صد البته قسمت اسباب بازی هاش

ما هم توی دوره ی امتحانات با اون همه درس ِ نخونده بلن می شدیم می رفتیم پارک که استراحت کنیم برای درس نخواندن ، خلاصه بذارید از به هم ریختن نظم اونجا بگم ، روز اول که رفتم دوستم منتظر بود از دورمی دیدم با بچه هایی که از اطرافش رد می شدن کل کل می کرد ، اومدم جلو دیدم بلــــــــــــــــــــه داره باهاشون سر مسائل کودکانه بحث می کنه ، خلاصه این دیگه شد کارش توی پارک تا جایی که یه روزی که داشتم می رفتم سمت پارک دیدم یکی از دختر بچه های پایه ی اونجا اومد از کنارم رد شد گفت : خاله ( من خالش بودم ؟؟؟!!! نههههههههههه ! ) به دوستت بگو اینقد ما رو اذیت نکنه

یه بار رفتیم سوار تاباش شدیم ، اونجا 3 تا تاب داشت که ما دو تاش رو گرفتیم ، یه کم که گذشت به دوستم گفتم : " به نظرت اینجا یه کم مشکوک نیست که این موقع این همه خلوته ! بچه ها کجان ؟ " اون هم تعجب کرد !! بیخیال شدیم ولی کم کم دیدیم سر بچه از پشت شمشادا پیدا شد ، القصه فهمیدیم که اینا تا حالا ندیدن 2 تا خانم متشخص رو تابای پارک محلشون بشینن. یکیشون دیگه شیر شد اومد جفتمون ، یه جوری سیخ داشت ما رو نیگا می کرد که من واقعا کم آوردم ، اومدم پایین اون سوار شد ، بعد میگن به بعضیا رو ندید ، دیدیم دورمون پر بچه شد ، به طوری که چن دقیقه بعد داشتیم 2 تامون بچه ها رو می تاباندیم یا به عبارتی تاب می دادیم . گهی زین به پشت و گهی پشت به زین گشتیم .

این پارکِ تاباش خیلی بد بودن ، بعد ِ چن روز یه تاب خوب یه جای دیگه ی پارک پیدا کردم

رفتم سوارش شدم کلی سرعت گرفته بودم ، داشتم ذوق می کردم که یه بچه ای اومد دورو برم ، شاید به زور 2 سالش می شد ، هر چی به همراهاش گفتیم ببرنش عقب گوش نکردن تا یه دفه دوید پشت سر ِ ما . من فقط صدای اصابتش به تابو شنیدم توی همون اوج پریدم از تاب پایین L ، سکته کردم ، اولین کاری که خواستم بکنم این بود که خفش کنم + همراهای بی .... رش ، خلاصه تا ما اومدیم از پارک بیرون زنده بود :ی

و این تقریبا آخرین باری بود که من رفتم به اون پارک ! ( نهههه من قاتل نیستم )

یه روز خیلی باحال ...!!!

bluefairy — Mon, 16 Jun 2008 21:31:24 GMT

یه روز خیلی باحال ...!!!

امروز بلا نسبت شما ، روم به دیوار ، گلاب به روتون امتحان داشتم ، خدا به سرتون یه درس 2 واحدی به این پیچیده ای رو نیاره ، من ! من ! من ! یه ابراهیمیان نشستم 2 روز اون هفته ، 5/1 روزم این هفته این درسو خوندم ، یه همچین چیزی تا حالا سابقه نداشته !!!!!!! خلاصه گذشت ، شما تو روتون نیارید که اینو شنیدید .

ظهر داشتم می رفتم سمت دانشگاه ، در حال تاکسی گرفتن توی راه داشتم با خدا قول و قرار می ذاشتم که کاری کنه استاد بهم 10 بده تو همون حال یکی از استادامو که هر چی بگم گله کم گفتم توی یه ماشین دیدم ، گفتم این لبخند خدا بود و مطمئن شدم دیگه امتحانم توپ می شه ، نیشمم از اون لحظه تا سر جلسه باز بود دیگه ...! حتی تا اون وقت که سر جاهامون نشستیم و منم خودمو با چن تا از بچه های خـــــــــــــر خون تنظیم کردم ( البته زاویه ی چشممو ) خوب بودم چون قول 10 نمره رو ازشون گرفته بودم ، ولی چشمتون این روز رو نبینه ،؛ دیدیم خوب یه مراقب اومد گفتیم خب درستشم همینه ، یکی دیگه اومد ، یه کم تعجب کردیم ، بعد یکی دیگه اومد !!!!!! ، دیگه شاخامون داشت از سقف رد می کرد که انگار رییس دانشگاه گفت وایییییییی دانشگاهمو خراب کردید دیگه مراقب نفرستید تا دیگه نیومدن!!

حالا نوبت رسید به استادمون ، استادمونم روانشناسسسسسسس ، حسسسسسسساس ، اومد توی کلاس با یه لبخند ملیح ، گفتم یا خدا اینم که اضافه شد !!!!!!!!

خلاصه برگه ها رو پخش کردن ، 50 تا سوال 4 گزینه ای ، من شروع کردم از اول تا آخرش 11 تا سوال رو درست جواب دادم ، هر چی شمردمشون دیدم نه زیاد نمی شه ! گفتم چه کنم ، یه کم نیگا اینور یه کم اون ور ، ماشالا مراقبا امون ندادن ، این دوست جفتیمم جو ترس برش غالب شده بود عمرا کمک نکرد ؟؟؟!!!

دیگه بقیه ی سوالا رو گزینه ی "ب" انتخاب کردم یعنی تقریبا 39 تا " ب " :ی بعدم بلن شدم اومدم بیرون .

حالا چه کنم نیفتم ؟!

از خوب روزگار این استاد فک کرده من خیلی بچه ی درس خونی هستم ، یه سری سر کلاس یه سوال پرسید هیشکی جواب نداد ، رو کرد طرفم گفت دانشجوهای زرنگ بگن منم که توی عوالم خودم بودم یه دفه اومدم به خودم نیگا پشت سرم کردم دیدم نه انگار با خودمه :ی خلاصه یه سری هم که تریپ محققی براش گرفتم 4 تا از کتاباشو بهم داد ، یه بارم بهش گفتم دوس دارم مغزو تشریح کنم ( درسمون در مورد مغز بود ) و کلی علاقه نشون دادم به درسش البته علاقه دارمااااااااااااااا چاپلوسی نبوداااااااااا :ی

توی این فکرا بودم استاد اومد بیرون ، منتظر موندم سرش خلوت بشه بعد رفتم گردن کج ، قیافه مظلوم ، لحن محزون ، با یه لبخند تلخ بر لب گفتم استاد من 10 تا سوال جواب دادم ، حساب کتاب کرد که 3 نمره شده ، بعد بهش گفتم هوای برگمو داشته باش لبخندی از سر محبت زد که فک کنم اون قیافه هه کار خودشو کرد :ی

منم همچین ذاتم بی خیاله ، اومدم خونه 2 ساعت خوابیدم بعدم با دوستم رفتم پارک و و کلا استراحت بودم از ظهر ...

پ.ن.1. با عرض پوزش این پست رو همین جوری نوشتم چون خیلی وقته آپ نکرده بودم ( یه پستی می خوام بنویسم چن وقت دیگه در حد انفجار )

پ.ن.2. الان فصل امتحانات ، از این روش استفاده کنید باید جواب بده

پ.ن.3.دعام کنید امتحانام خیلی بد جورن !

پ.ن.4. نیگا کنید من چه قد دوستون دارم که مطلب به ابن بلندی نوشتم

من امسال 2 بار به دنیا اومدم !!!

bluefairy — Sun, 13 Apr 2008 00:00:18 GMT

خدای خوبم این بار دلم خیلی روشنه ،

شاید این بار بیام پیشت ، یه جایی که فقط من وتو باشیم ،

شاید بهت برسم ، شاید درکت کنم ، شاید به اون آرامش مطلقی که می خوام ، برسم اونم در کنار تو .

شاید این بار بشه ، همیشه می گفتم شاید ! ولی این بار فرق داره !! ( البته به تو امید دارم که فرق داشته باشه ) واقعا دلم روشنه

می خوام سعی کنم که تغییر کنم . من به بزرگی تو مطمئنم ، پشتم قرص قرصه . دلم می خواد فقط بگذره این مدت ... تموم بشه ...لعنتی خیلی بد و سخت داره می گذره ...

خدایا فقط کمک فقط کمک ، خیلی سخته ! کمکم کن ، کمک کن راه درستی باشه ، هنوز می ترسم

بلند شدن سخته هاااااا، هوامو داشته باش ... خواهش می کنم ...

بذار بیام پیشت ، بذار بشم یکی از ...

بعد با هم ، بودن من رو جشن می گیریم ، همین رو که من هستم و به بودن خودم راضی ام ...

پ.ن.2.این فروردین خیلی فرق داره با فروردینای دیگه ، من حس می کنم با این امیدی که توی وجودم ایجاد شده توی این فروردین حس دو بار متولد شدن بهم دست داده ...

پ.ن.1. این اولین و شاید تنها پست این وبلاگ باشه که با دفترم یکی می شه ... ولی اگه موفق بشم ، یکی دیگه از برگه های دفترم با یکی از پستای اینجا یکی می شه ، به امید اون روز ...

اینا رو اینجا نوشتم که دعام کنید فقط همین !!

عجـــــــــــــــــــــــــــــب روزی بود !!!

bluefairy — Mon, 24 Mar 2008 14:40:18 GMT

یادمه حدود 21 22 سال پیش توی همین روزا همه خوشحال بودن ، هیشکی سر از پا نمی شناخت ، همه پر از انرژی تازه بودن ، وای چه شور و هیجانی ، هر چی بگم کم گفتم ، اعمال همه توسط یه حس درونی هدایت می شد ، زندگی همه از سر شوق و علاقه شده بود ، چه رفت و آمدی بود ، خدای من !!

باور کردنی نبود ، اونقد آدم می اومد و حالا جالبه که دلشون نمی اومد برن ، ولی دیگه چاره ای نبود ، بی نواها مجبور بودن برن ، سخت بود ولی این هم به قول دوستی جز قواعد زندگی بود ، می دونم شما هم اگه بودید حسی مثل همه ی اون آدما داشتید ، بهتون کاملا حق می دم . چی ؟ خب آره اون موقع تازه بهار اومده بود و همه چی نو شده بود . همه ی آدما خوشحال بودن ولی این خوشحالی که من می دیدم خیلی با اون که سالای قبل بود فرق داشت ، بهار 65 کائنات واقعا متفاوت ترین بهار رو تجربه کرد ، اون سال آره فک کنم روز 5 فروردین بود ، یه نوزادی اومد به این دنیا که از لحظه ی ورودش خواست کارای بزرگی انجام بده و کاملا مطمئن بود که با خیلی از آدمای اطرافش فرق می کنه و خیلی حیفه که خودشو با بقیه وفق بده . آره خب اون روز بود که من به دنیا اومدم و همه خوشحال بودن ، خودم هم هنوز با اینکه این همه وقت می گذره و توی زندگیم این همه سختی رو تحمل کردم بازم خوشحالم که به این دنیا اومدم ، چون هنوز مطمئنم از ازل برای خیلی کارا مامور شدم که فقط و فقط خودم باید انجامشون بدم .خلاصه تولــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم مبارک

پ.ن.1. همه خوشحال بودن ولی فک کنم مامانم از همه خوشحال تر بود که از شر من راحت می شه

پ.ن.2. امیدوارم خودتون بهم تبریک بگید و الا دست به خودسوزی می زنم اونم با جوب کبریت

پ.ن.3. وایییییییییییییییییییییییییییی سال 87 شد من هنوز خیلی کار دارم چرا کارامو انجام نمی دم پس !

پ.ن.4. یه تجربه امروز کسب کردم ، می خوام به شما هم بگم : هیچوقت از کسی انتظار نداشته باشید تولدتون یادش مونده باشه ، فقط این وسط خودتون ضایع می شید

پ.ن.۵.از همه ی اونایی که یادشون بود ممنونم ُ ان شالا می جبرانیم براشون

پ.ن۶. چن وقته اینجا شده ماتم کده قول می دم سعی کنم دیگه اینجوری نباشه یعنی از خدا می خوام دعام کنید

چه دلشوره ی غریبی !!

bluefairy — Sun, 09 Mar 2008 22:50:18 GMT

چه دلشوره ی غریبی !!

چه حس بدی و چه افکار مغشوشی

چه قدر بی خبری ...

همه ی اینها با هم روح هر کس را برزمبن می کوبند ....

ولی من هنوز هستم ، هنوز نفس می کشم

هنوز از بین زخم های تن تو با چشمان کم سویم بیرون را می پایم

ولی ای کاش

ای کاش

و ای کاش که چشمانم همین سوی کم را هم نداشت ،

کاش کور بودم ،

بیرون زشت و ویران بود !!

بیرون از کویر هم کویرتر بود از بی طراوتی ، از سکوت ، از تنهایی و از وحشت !

چرا همه در خوابند ؟!

چرا همیشه این همه فاصله هست

کاش چشمانم همین سو را هم نداشت ....

۱۹/۱۲/۸۶

ساعت30 :00 بامداد

ندانستم........

bluefairy — Tue, 22 Jan 2008 19:57:18 GMT

خواستم به قول شاعر بنویسم : " چه زود دیر شد "

ولی دیدم زود دیر نشد !

من زود ندانستم

.........نگفتم

.........فکر نکردم

و حال که دانستم ، عشق کودکانه ام به جغرافیا

به تنفر بدل شد

و برای اولین بار با خود گفتم :

این همه فاصله را خدا چرا آفرید ؟!

مگر نمی دانست این فاصله ها چه بر سر من خواهند آورد ؟

۲ بهمن ۸۶ ساعت ۲ بامداد

...!!!!!

bluefairy — Thu, 03 Jan 2008 04:19:18 GMT

سلام دوستای خوبم ، این مطلب مال یکی از بچه ها ی دانشگاهه ، امیدوارم آوردن این مطلب اینجا به حالش تاثیر داشته باشه ، لطفا براش دعا کنید .

" چند روزه می خوام یه چیزی بنویسم در مورد این روزای جهنمی که بهم گذشت ، ولی نه تمرکزشو دارم و نه وقتشو و ای کاش وقت و تمرکز بود ، همیشه بود همیشه ....... اگه یه وقتایی باشن یه وقتایی نباشن اصلا خوب نیست اصلا ...

خوب بگذریم ، از اینجا شروع می کنم که خیلی خیلی حالم بد بود . به طرز وحشتناکی قاطی کرده بودم . نه می تونستم فکر کنم ، نه می تونستم روی چیزی متمرکز بشم و نه تصمیمی بگیرم ، نه گریه کنم و نه حتی از ته دل بخندم . همش حواسم پرت بود و چه قدر سخت بود . ولی داشتم به تنهایی تحملش می کردم ، تحمل می کردم و توی خودم ذوب می شدم ، لا اقل پیش خودم خرد می شدم . توی خودم می شکستم نمی ذاشتم کسی اونقدر بهم نزدیک بشه که اعماق وجودمو ببینه . نمی خواستم تا اینکه فکری به حال خودم نکردم ، تا مشکلاتمو حل نکردم هیچ کس بهم نزدیک بشه . یه مدت طولانی گذشت . گذشت ..... گذشت .....تا اینکه یه دوست خوب پیدا کردم و نمی دونم چرا ، نمی دونم چی شد ، که باهاش خیلی صمیمی شدم ، یه رابطه ی پاک و صادقانه ...... اونقدر پاک که منو با اون همه حس مسئولیت نسبت به خودم کشوند و برد تا جایی که هیچوقت توی زندگیم به خودم اجازه نمی دادم برم . شاید از نظر خیلیا جای خاصی نبود ، ولی از بعدش می ترسیدم و نمی خواستم کسی بیاد توی حریم شخصیم و اون همه تناقض رو ببینه . اون همه شک و تردید رو ، اون همه .... .

خلاصه ، اون رابطه ی پاک کم کم داشت طولانی می شد و من نگران و نگران تر می شدم از اینکه نکنه یکیمون کم بیاره و اون درون داغون من ( که اون اواخر خیلی هم نخ نما شده بود ) مثل یه راز فاش بشه . ولی آخر دل پاک اون دوست عزیز کوتاه اومد و چیزی که نباید می شد ، شد . اون به من علاقه پیدا کرده بود ولی من نه !!! من همون دوستیه ساده رو می خواستم و چه آسانتر بود که این اتفاقات برعکس می افتاد و چه سخت تر شد که اینطور اتفاق افتاد .

و من یک بار تصمیم گرفتم مثل آدم های عـــــــــــــــــــــــــــــادی زندگی کنم ، فقط همین یک بار!!!حس پاکشو پذیرفتم . ولی روزگار به من درسی داد که هیچوقت فراموشش نمی کنم حتی اگر بخوام هم نمی تونم فراموشش کنم . اینکه من آدم عادی ای نیستم و محکومم تا آخر عمر انتخاب هایی سخت تر از انتخاب های عامه ی مردم داشته باشم و توی شرایط سختی ، سخت تر از مردم عادی قرار بگیرم . این رو خودم نخواستم این برای من رقم خوردست ، خواستم باهاش مقابله کنم اما نتونستم تحمل کنم . اصلا با عقل جور نبود که هر دومون افکارمون رو خم کرده بودیم تا شبیه اون یکی بشه و این خیلی سخت بود خیلی ، شاید اون موقع تحملش می کردیم ولی توی طول مدت واقعا فرساینده بود و نمی شد جبرانش کرد این افکار همش توی ذهنم چرخ می زدند و چرخ می زدند اون هم همراه اون افکار مغشوش و پراکنده ی قبلیم و اینکه نمی تونستم بیش از این ببینم کسی من رو با تمام وجود دوست داره و من هیچ حس خاصی بهش ندارم و با یکی دو تا حرف و شوخی ای که روزای آخر ازش دیدم دیگه تصمیمم رو گرفتم که تمومش کنم و با هم تمومش کردیم . تمومش کردیم . سخت بود خیلی هم سخت ولی بالاخره تموم شد . حالا کاری که از دستم بر می آد اینه که از خدا بخوام کمکش کنه منو ببخشه ، چون با این که اون هم گاهی برخوردهای اشتباه داشت ولی نهایتا من خودم رو توی این قضیه مقصر می دونم .

خیلی اذیتش کردم خیلی بیش از اونی که حتی بتونم فک کنم این کارای من بوده ولی من داغون بودم حالا هم داغونم ولی فرق اون موقع و الان اینه که الان عذاب وجدان داره خفم می کنه شاید اصلا یادش رفته باشه این قضایا رو ، شاید داره خدا رو شکر می کنه که چنین آدم مغرور و سرکشی به تورش نیفتاده ..... نمیدونم .

ولی باز از خدا می خوام به هممون کمک کنه و باز هم کمک کنه و باز هم کمک ..... "