2 روز پیش رفتم یه برنامه ای به نام مقدمه ای بر تکنیک های موفقیت با سخنرانی آقای دکتر شاهین فرهنگ و از همه مهمتر اسپانسرایی که هر کدوم برای اهوازی ها شناخته شدن . سخنران تقریبا 4 ساعت در مورد اینکه چیزی به نام شانس نه در دین وجود داره و نه در روانشناسی و اینکه ما با انرژی های مثبت و منفی که به اطراف ساطع می کنیم سرنوشتمونو رقم می زنیم و ....... حرف زد . من بعد از برنامه اومدم بیرون و خواستم تاکسی بگیرم . حالا این سالنه هم یه جای پرت بود مونده بودم که آیا اصلا تاکسی گیرم می آد یا نه ؟ خلاصه یه ماشین برای 2 تا دختری ایستاد ، تا من اومدم برسم حرکت کرد و رفت بعد به دخترا گفتم این تاکسیه کجا می فت؟ دقیقا اسم مسیر منو گفتند . من همون لحضه گفتم شانس منو !!!!!!!!!! . فکر کنید یارو 4 ساعت با دلایل کاملا علمی و قابل مشاهده توضیح بده که شانس وجود خارجی نداره و من 5 دقیقه بعد دم در همون سالن بگم از بد شانسیمه که تاکسیه رفت . ولی خب خدا رو شکر دست بلند کردم تاکسیه ایستاد و منو سوار کرد و خدا رو صدددد هزار مرتبه شکر زنده رسوند .

حالا نتیجه ی اخلاقی این متن : تصمیم گرفتم تا حد ممکن دیگه کلمات و عبارات منفی به زبونم نیارم حد اقل در مورد خودم چون اصولا من حیفم .