واي كه چه قدرخوشحال ميشم وقتي توي خيابون صبح ساعت 7 راه ميرم و فقط چهار پنج تا خانم رو ميبينم كه كاملامشخصه با هدف اومدن بيرون.

يا اينكه مياي مياي تا سر خيابون وقتي تاكسي ميگيري باز سه تا خانم (اوناهم با هدف)همراهت ميشن .

شايد تعجب كنيد ولي اين واقعا خوشحال كنندست اگه به پيشينه ي زن برگرديم . كه اينقدر انرژي مثبت درطول تاريخ نابود شده .واقعا جهان عوض شده . ولي خب باز اين آدما هستن كه از شرايط بدترازبد استفاده ميكنن ومن دليلشو نميفهمم؟ اون روز تا حالا مردها كه بيشتر در اجتماع بودن لياقتشونو تا حدي كه بايد نشون ندادن و بيشتر از خدمت ضرر زدن و شايد جهان امروز با تموم مشكلاتش نتيجه ي همين تلاشهاي آقايونه(البته بعضي افراد ).

ولي خب اين بايد براي خانمها الگو بشه و ديگه پاجاي پاي آقايون نگذارن و فقط با هدف و براي دراجتماع برن چون ما (مخصوصا در ايران ) واقعا نياز به كار و تلاش داريم تا شايد بتونيم تو اين دنياي توده اي توي اين دنيا يي كه همش شده تجارت و ماديات دووم بياريم.

بيايد همگي با هم تلاش كنيم يه تلاش مستمر و صميمانه.خواهش ميكنم.ما بايد از خودمون شروع كنيم.

من اول ميخوام يه توضيح براي اين پست قبلي بدم.به بعضيها كه در اشتباه بودن گفتم ولي خب اينجا مينويسم كه همه ي دوستان بخونند (و قبول دارم كه شايد ضعف در كار من بوده يعني تقريبا مطمئن شدم باتوجه به كامنتا)و اما توضيح:

1 شخصيت من نيستم بلكه يه انسان فلجه كه قادر به هيچ كاري نيست غير از تفكرحتي حرف نميتونه بزنه.

2اون نااميده و فكر ميكنم هر كدوم از ما به جاش بوديم شايد وضغ بدتري داشتيم اون حتي نميتونه خودشو بكشه و از اين نوع زندگي راحت بشه.

3اون هيچوقت نتونسته فكر كنه ( دلايل درمتن هست)ولي حالا مجبور ميشه فكر كنه يعني تنها كاري كه ميتونه انجام بده و داره به اين نتيجه ميرسه كه از همين موهبتي كه داره ميتونه استفاده كنه و مثلا ما به عنوان خواننده به اين نتيجه ميرسيم كه بايد از هر چيزي كه داريم استفاده كنيم و با قرار دادن يك هدف سر لوحه ي كارهامون در زمان حال زندگي كنيم و سعي كنيم مدام چشممون به اشيا و شرايطي كه نداريم نباشه تا خيلي خيلي راحتتر از اين زندگي كنيم.

4و من اين متنو در مدح تفكر و تنهايي(البته در بعضي موارد)نوشتم و نه براي تبليغ نااميدي و خودكشي (يكي از دوستان ميگفت آخرش يارو خودكشي ميكنه.) و سعي زيادي داشتم كه اميد و يه نتيجه ي خوب از ش گرفته شود .

5 من شرمندم كه به اين كارم بگم داستان ولي خب اساتيد به عنوان اولين كارم بپذيرند و راهنمايي كنند.ممنون ميشم.

6 و اينكه مشكل از من و قلم من بود كه شما دوستان برداشتي غير از برداشت اصلي داشتيد سعي بر تصحيحش دارم.با كمك شما عزيزان در بيان مطالبم قويتر عمل ميكنم.

لطفا حالا كه اين توضيحاتو خونديد يه بار ديگه داستان رو بخونيد و نظرتونو بگذاريد.

7 اگر من قرار باشه براي هر صفحه اي كه مينويسم اينقدر توضيح بدم فكر كنم بهتر باشه اصلا ننويسم.

خستم از اينكه نميدونم چي ام نميدونم به چه دردي ميخورم فقط فكر ميكنم فكراي عجيب فكراي غريب فكراي جديد و بيشترترسناك .

دارم از زير پتو از بين درنيمه بازاتاق به بيرون نگاه ميكنم . هيچكس نيست هيچكس . فقط منم مني كه نميدونم به چه دردي ميخورم همينجوري اين گوشه افتادم عاري از هر گونه حركتي هر گونه حركت .فقط نور محوي داره از بيرون ميتابه اون هم مطمئنا نور ماهه و از من نيست .من هيچي ندارم . چرا من اينجوريم ؟

همه خوابند و من بيدار . بيدار و تنها . تنهاي تنها . درمونده .پوچ.و چرا من نميتونم دخل خودمو بيارم ؟چرا؟بذار ببينم من بايد همه چيزو پيش هم بذارم از اول تا حالا.اولش چي بود ؟ من بودم. نه اولش من نبودم ؟اولش مامانم بود .نه اونم اول نبود .مامانش بود ؟نه اونم اولش نبود .پس كي بود ؟ اه دوباره بن بست دوباره من شروع كردم و رسيدم اينجا.جايي كه ازش ميترسم خيلي .خيلي. ولي هميشه شانس ميارم و يا خوابم ميبره يا كسي ميادو اونقدر حرف ميزنه كه اعصابم ميريزه به هم و اصلا يادم ميره به چي فكر ميكردم و يا.... ولش كن ولي اين بار ديگه نه كسي هست ونه خواب. چه كار كنم ؟ چه كار كنم ؟ بايد فكر كنم .آره فكر كنم.شايد به يه نتيجه اي برسم.چاره ي ديگه اي هم ندارم. فكر... فكر....